Boksen met snotters

In 2007 kreeg ik de kans om in Aalsmeer iets op te zetten voor thuiswonende mensen met dementie en hun partners. In Hoofddorp was ik toentertijd coördinator van een ontmoetingsgroep en ik wilde dat dolgraag ook in mijn eigen woonplaats. Ik had zoveel plannen en ik kreeg alle ruimte vanuit het bestuur van zorgcentrum Aelsmeer. Mijn doel was een plek in Aalsmeer waar alle aandacht uitgaat naar mensen met hersenschade. Als eerste wilde ik een team die er hetzelfde in stond als ik; mensen hebben een diagnose dementie, ze zijn hun ziekte niet. Wie is die persoon? Kan ik me verbinden met wie hij altijd geweest is en wat hij vanuit zijn hart wil? Kan ik een ingang vinden waardoor iemand weer kwaliteit van leven ervaart? Een van de belangrijke uitgangspunten is een cliënt echt te zien en daarop in te spelen! Dat team is er gekomen. Ook wilde ik ruimte om buiten de lijntjes te kleuren. Er moet structuur zijn maar niets mag helemaal vast staan. Zoals ieder mens een eigen karakter heeft is de behoefte van mensen met een hersenziekte ook verschillend. Waar liggen kansen en mogelijkheden? Zo ontstonden meerdere groepen dagbesteding en 2 inloopcentra (Aalsmeer en Rijsenhout). Ik wilde ondersteuning voor naasten; mantelzorgers. Gespreksgroepen en informatiebijeenkomsten en hoe mooi is het om daarin samen te werken met Mantelzorg en Meer. Een Dementheek kwam er ook en al draait die nog niet zoals we willen; de basis is er.

Het ontmoetingscentrum is een kenniscentrum dementie met dagbesteding en ondersteuning, precies wat ik wilde en ik doe, ondanks de grootte, nog steeds precies wat ik wilde; ik ben betrokken bij de cliënten. Ik denk mee en doe mee met de ondersteuning. Ik denk en doe mee met de partners. Ik geef leiding aan een team maar ben onderdeel van het team en waar zij van mij leren leer ik van hen. Zo is het ook met stagiaires sport en gezondheid en sociaal werk. Ik vind het leuk om hen iets bij te brengen, bij te dragen aan een stukje ontwikkeling, het houd me scherp!

Ik wil afsluiten met een quote. Toen ik in gesprek was met een relatief jonge vrouw met dementie zij ze ‘we gaan boksen met snotters’. Ik vind het een pracht uitspraak! Snotters willen we eigenlijk niet, we kunnen doen of ze niet bestaan maar we kunnen ze ook zien en tegemoet treden. Boksen kunnen we hier overigens ook!

Ellen Carels Coördinator ontmoetingscentrum